ผมเช่าห้องซ้อมในอาคารดนตรีย่านสีลมสัปดาห์ละสองครั้ง ทุกครั้งผ่านห้องอื่นๆ ก็มักได้ยินเสียงเปียโนดังออกมา ห้องสุดทางชั้นสาม เสียงดีที่สุด ผมเดินผ่านทุกครั้ง
วันหนึ่งผมเดินผ่านแล้วประตูเปิดอยู่นิดหน่อย เห็นสาวนั่งหน้าเปียโน เล่นอยู่คนเดียวโดยไม่มีโน้ต เธอชื่อ คีตา อายุ 26 ครูสอนเปียโนที่จองห้องนี้สองชั่วโมงทุกเย็นอังคาร
เธอหยุดเมื่อรู้ว่าผมอยู่ที่ประตู ผมขอโทษที่แอบฟัง เธอพยักหน้าว่าโอเค ถามว่าชอบดนตรีไหม ผมบอกว่าชอบแต่ไม่ได้เล่นเป็น เธอบอกว่าคนส่วนใหญ่ที่ชอบฟังจะรู้สึกกับดนตรีได้ดีกว่าคนที่เล่นเป็น
เราเจอกันที่อาคารนั้นซ้ำอีกสองสัปดาห์ แล้ววันหนึ่งเธอบอกว่า recital ของนักเรียนเธอจะมีในสัปดาห์หน้า เธอต้องซ้อมคืนก่อน ถามว่าอยากมาฟังไหม
ผมไปตอนสองทุ่ม เธอซ้อมบทเพลงที่จะใช้ใน recital แต่หลังจากนั้นเธอก็เล่นอีกชุดหนึ่ง ต่างจากชุดแรกมาก เร้าใจกว่า เปิดเผยกว่า
"เพลงชุดหลังคืออะไร?" ผมถามหลังเธอหยุด เธอยิ้มนิดๆ "ของผมเอง เขียนเอง ไม่เคยเล่นให้ใครฟัง" ผมบอกว่าดีมากเท่ากับชุดแรก เธอส่ายหัว "ดีกว่าค่ะ แค่ไม่มั่นใจพอจะเล่นให้คนอื่นฟัง"
ผมบอกว่าเธอเล่นให้ผมฟังแล้ว เธอหัวเราะ "นับไหมถ้าไม่รู้ว่าจะมีคนฟัง?" ผมบอกว่านับ และยิ่งนับมากกว่าด้วยเพราะได้ฟังตัวจริง ก่อนออกเธอเล่นเพลงของตัวเองให้ฟังอีกครั้ง คราวนี้รู้ว่าผมฟังอยู่ สำหรับคนที่ชอบ ดู AV ผมบอกได้ว่าเสียงเปียโนของครูสาวนั้นเข้าถึงสิ่งที่ดีที่สุดในตัวคน
